Alle ingrediënten zitten vandaag in deze foto. Dit is voor mij wel het ultieme, al kun je denken wat is een foto van een panne(n)koek je waard?
Nou de discussie over panne- of pannenkoek zijn we al even voorbij hopelijk en dat is duidelijk een bijzaak in dit bericht. Ook al is ie gebakken met salami en zitten de nodige niet natuurlijke suikers er op. De boodschap is puur, precies zoals de pannenkoek, met een n, is bedoeld en mag zijn.
Ik zie een tas op tafel die tijdens mijn lagere schooltijd is gemaakt. Daarin zit een groot aantal van mijn werkjes die ik op mijn basisschool heb gefabriceerd. Het kijkt mij al 2 dagen aan. Nog geen tijd gehad, al weet ik van mijn ouders dat ik ze door moet lezen, want het is allemaal zo bijzonder! En dat is het ook, dat zijn de basisbeginselen van wie ik ben en wat ik doe en dan ook nog eens zwart op wit. Maar ook het feit dat deze witte, waarschijnlijk bij de Hema verkregen, plastic tas al minimaal 28 jaar een rol vervuld in het bewaren van mijn basisbeginselen doet mij deugd. Dat zuinige heb ik toch ook maar mooi even meegekregen van mijn ouders.
Terug naar de tafel, lege witte velletjes naast mijn vork, een lege bus stroop, weet ik veel wat er nog in de bus poedersuiker zit en inmiddels een koude pannenkoek met salami suiker en stroop.
Het stukje plastic van de stroop gaat hier in de PMD bak, de pannenkoek is een dag oud & gaat vandaag op, ja want ook papa lust ze graag (zelfs na een keer in de pling*) en de bijna lege bus poedersuiker gaat binnenkort in twee delen. Een deel bij PMD en een het deel karton gaat in de container oud papier bij onze lokale basisschool.
Het is een hele mond vol, letterlijk en figuurlijk, en precies waar het om gaat. In dit geval zijn dat de producten die we kopen, nuttigen en (bewust) weer afvoeren. Want voor we het in de winkelkar hadden, konden we de ruimte in de afvalbakken al reserveren. De verbinding en efficiëntie staan hier centraal, dat vindt ik direct terug in mijn vakgebied openbare verlichting.
Terug naar de tafel, mijn zoon wijst naar het bestek wat voor hem doorgaat als oud ijzer. En eerlijk gezegd eet ik echt liever een pannenkoek uit het vuistje en dat denkt mijn zoon inmiddels ook. Sinds 3 maand beschik ik samen met hem over een oud ijzer bak in onze garage. Geen enkel stukje oud ijzer ontkomt daar dan ook aan, zoals een oude kledinghanger… zonder hanger inmiddels…
Wat mij blij en content stemt is de bewustwording van een jongeman in zijn basisbeginselen met een plan en doel in gedachten. Hij denkt oud ijzer is geld, ik vind het milieubewust, hij denkt geld is misschien wel een ander spel voor de Nintendo switch, ik denk dat heb jij verdiend, hij lustte nog een halve pannenkoek, ik lust de andere drie en een half die nog over waren van gisteren. Morgen waren ze in de GFT bak gegaan, vandaag hebben we er nog veel plezier van gehad. De laatste met salami eet ik koud, misschien vind ik dat ook wel lekkerder, andere kant scheelt het ook nog eens in de pling**. Efficiënt en met resultaat, daar hou ik van.
Ps: Nog een doel, wie heeft nummer 94 nog van onze voetbalhelden? Want dat wordt het allerlaatste lege velletje van de appie voor in de oud papier container en een gevoel van euforie voor de kleine!
*Synoniem voor hetgeen jouw overgebleven of vooraf klaargemaakte maaltijd middels elektrische energie (hier middels kinetische windenergie) voorziet van de gewenste temperatuur.
** Scheelt in * en in € …